Hikoyalarda aks etgan “qirq hadis”.
Farzandlarimiz uchun…
14-hadis
Bobur xulqi yaxshi bola. Uning oilasi oʻziga toʻq boʻlganligi bois birorta istagi rad qilinmaydi. Lekin afsuski, u kambagʻal va yoʻqsil insonlar hayoti haqida hech narsa bilmaydi. Kunlarning birida Bobur futbol maydoniga ketayotganida ortidan it quvdi. Jonholatda qochar ekan yoʻl chetidagi toshga qoqilib yiqilib tushdi va hushini yoʻqotdi. Koʻzlarini ochganida esa oʻziga tengdosh bir yigit va uning onasi Boburning jarohatlariga malham surayotgan edi. Ular Mahmud va uning onasi edi. U ikkisi Boburni ortidan quvib kelayotgan itni haydab yuborib hushsiz yigitga birinchi yordam koʻrsatish uchun uylariga olib kelgan ekan. Bobur ularga samimiy minnatdorchilik bildirdi. Soʻngra atrofga koʻz tashladi-yu Mahmudlarning naqadar oddiy va faqirona yashashlaridan ajablandi. U atrofini hayrat bilan kuzatar edi. Kechga yaqin Bobur uyiga qaytdi. Oilasi bilan dasturxon atrofiga yigʻilganida Mahmudlarning yashash sharoiti haqida oʻylab tomogʻidan bir luqma ham non oʻtmadi. U ertasi kuniyoq onasi tayyorlab bergan turli-tuman taomlar solingan xaltalarni koʻtarib Mahmudlarning uyi tomon yoʻl oldi. Ular barchalari bir oila kabi birgalikda oʻtirib tushlik qilishdi. Shundan soʻng bu ikki oila orasida mustahkam doʻstlik rishtalari bogʻlanib qoldi. Zero, Bobur oʻzining yaxshilikni qadrlashi va saxovatpeshaligi bilan Rosullulloh sollallohu alayhi va sallamning ushbu hadislariga amal qilgan edi:
ما أمن بي من بات شبعان و جاره جائع إلي جنبه و هو يعلم به
“Yon qoʻshnisining och ekanligini bila turib oʻzi toʻq holata tunagan kishi imon keltirganlardan emasdir” (Imom Hokim rivoyati)
Oxunjon AHMEDOV tarjimasi
«Koʻkaldosh» OʻMIBY mudarrisi





