عن أبي هريرة قال: جاءَ ذئبٌ إلى راعي غنمٍ فأخذَ منْها شاةً فطلبَهُ الرَّاعي حتَّى انتزعَها منْه. قالَ فصعِدَ الذِّئبُ على تلٍّ فأقعى واستثفَر وقالَ عمِدتَ إلى رزقٍ رزقنيهِ اللَّهُ فانتزعتَهُ منِّي فقالَ الرَّاعي تاللَّهِ إن رأيتُ كاليومِ ذئبًا يتَكلَّمُ قالَ الذِّئبُ أعجَبُ من هذا رجلٌ في النَّخلاتِ بينَ الحرَّتينِ يخبرُكُم بما مضى وبما هوَ كائنٌ بعدَكُم. وَكانَ الرَّجلُ يَهوديًّا فجاءَ النَّبيَّ صلَّى اللَّهُ عليْهِ وسلَّمَ فأسلم وخبَّرَهُ فصدَّقَهُ النَّبيُّ صلَّى اللَّهُ عليْهِ وسلَّمَ ثم قالَ النَّبيُّ صلَّى اللَّهُ عليْهِ وسلَّمَ: «إنَّها أمارةٌ من أماراتٍ بينَ يديِ السَّاعةِ قد أوشَكَ الرَّجلُ أن يخرُجَ فلا يرجعَ حتَّى تحدِّثَهُ نعلاهُ وسوطُهُ ما أحدثَ أَهلُهُ بعدَه». رواه البغوي في «شرح السنة».
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: “Бир бўри (қўйларига қараётган) чўпон олдига келди ва қўйлардан бирини олиб қочди. Чўпон бўрини талаб қилиб (яъни, унинг кетидан бориб ва унга ташланиб)[1], ҳаттоки, ундан қўйни тортиб олди. Чўпон айтади: “Кейин бўри тепаликка чиқиб, ўтирди ва думини икки оёғи орасига киргазиб: “Аллоҳ менга ризқ қилиб берган ризққа интилиб, уни олдим. Сўнгра сен мендан ўша ризқни олиб қойдинг-а?!”, деди”. У киши: “Аллоҳга қасамки, бўри гапирадиган бу кундан кўра бошқа ажабланарлироқ кун кўрмадим.” деди. Бўри: “Бундан кўра икки ҳарра[2] оралиғидаги хурмолар орасида олдин бўлиб ўтган ва сизлардан кейин бўладиган нарсалар ҳақида хабар бераётган киши ажабланарлироқдир.”, деди. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳу: “Бу киши яҳудий эди. Сўнгра у Набий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг олдиларига келиб, у зотга бўлиб ўтган воқеани айтиб берди ва исломни қабул қилди. Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам уни тасдиқладилар. Сўнгра Набий соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Бу қиёматдан олдин бўлувчи аломатлардир[3]. Батаҳқиқ бир киши уйдан чиқади-ю ҳали уйга қайтмасдан туриб, унга шиппаклари ва (қўлидаги) қамчиси аҳли ундан кейин (яъни, аҳлидан чиққанидан ва улардан ажралгандан кейин) [4] нима ишлар қилганини сўзлаб беради”, дедилар. Бағовий “Шарҳус-сунна”да ривоят қилганлар.
Бу ҳадиси шариф икки олам сарварининг мўжизалари ҳақида хабар бериши билан биргаликда меҳрибон ва раҳмли бўлган Зот Аллоҳ таолонинг “Ер юзида бўлган жонзот борки уларнинг ризқи Аллоҳнинг зиммасидадир”[5] деган сўзини ёдимизга солиди. Шунингдек, бу муборак ҳадиси шарифдаги воқеа Аллоҳ таолонинг юқоридаги сўзини тўғри англашимизга ҳам ёрдам беради. Яъни, Аллоҳ таоло ҳар бир жонзотнинг ризқини Ўз зиммасига олиши билан бирга, ўша ризққа олиб борадиган сабабларни ҳам қилиб қўйган. Бу воқеадаги бўри ҳам аввало ўз ризқига етказадиган сабабларни қилмоқда. Ана шу ризқни қўлга киритишга интилмоқда. Энди биз Роббимиз ризқимизни Ўз зиммасига олган деб, олма пиш, оғзимга туш деб, қўл қовиштириб ўтираверсак, ўзимиз масъул бўлган ишларни бажармасак ана шу бўричалик ҳам фаҳм-фаросатга эга бўлмай қолмаймизми?!
“Кўкалдош” ўрта махсус ислом билим юрти талабаси Мурод Музаффар ўғли.
[1] Мулла Али Қорий. Мирқотул мафотиҳ шарҳу мишкотил масобиҳ. -Байрут: “ДКи”, 2015. -Б 70.
[2] Мадинанинг икки тоғи орасидаги қора тошли ер. Мулла Али Қорий. Мирқотул мафотиҳ шарҳу мишкотил масобиҳ. -Байрут: “ДКи”, 2015. -Б 71.
[3] Маъноси: у кўрган ҳолат ва унга ўхшашлари аломатлардир. Мулла Али Қорий. Мирқотул мафотиҳ шарҳу мишкотил масобиҳ. -Байрут: “ДКи”, 2015. -Б 71.
[4] Мулла Али Қорий. Мирқотул мафотиҳ шарҳу мишкотил масобиҳ. -Байрут: “ДКи”, 2015. -Б 71.
[5] Ҳуд сураси, 6-оят.





