Hikoyalarda aks etgan “qirq hadis”.
Farzandlarimiz uchun…
23-hadis
Duradgor ancha keksayib qoldi. Endi uning koʻzlaridagi nur soʻnib barmoqlarida kuch qolmagan edi. Qoʻllari shu qadar qaltirar ediki, hatto, taomlanish asnosida ovqatni dasturxonga toʻkib yuborar edi. Uning oʻgʻli va kelini esa otaxon buni ehtiyotsizlikdan qilmoqda deb oʻylab jahllanar edilar. Oxir-oqibat ular qariyaning ovqatlanadigan joyini alohida qilishdi. Oʻzlari xontaxta atrofida oʻtirar, qariya esa yerda ovqatlanar edi.
Duradgorning kenja nabirasi Hasan bobosi uchun juda qaygʻurar, ovqatlanayotgan paytda uning qoʻllaridan ushlab yordam berar edi. Kunlardan bir kuni qariya yoshli koʻzlari bilan xontaxta atrofidagilarni kuzata turib qoʻlidagi likopchani tushirib yubordi va u sindi. Bu esa oila aʼzolarini yanada jahlini chiqardi. Ular bechora qariyaga haqoratomuz va qoʻpol tanbehlar bilan tashlanishdi. Ovqatni esa shundan keyin plastik likopchada beradigan boʻlishdi.
Bir kuni duradgorning oʻgʻli xotiniga mevalarni plastik likopchaga solmaslikni ayta turib: “Bu likopchalarni tashlab yubor!”-dedi. Hasan esa ikkita likopchani alohida ajratib qoʻyib: ”Onajon bularni tashlab yubormang kelajakda kerak boʻladi”- dedi. Otasi qiziqsinib: “Bularni nima qilasan, oʻgʻlim?” – dedi. Hasan javoban: “Sizlar qarganingizda ovqatni mana shu likopchalarda beraman”-dedi.
Oʻgʻlining bu gapini eshitgan Hasanning ota-onasi keksa otaxonga qilgan ishidan juda afsuslandilar va uni xontaxta atrofida oʻtirishga taklif qilishdi. Agar ular ota-onaga yaxshi munosabatda boʻlish insonni jannatga yetaklaydigan amallardan ekanligini bilganlarida oʻzlarini bunday tutmagan boʻlar edilar. Rosululloh sollallohu alayhi va sallam bu borada qanday yaxshi soʻzni aytganlar:
رضا الرب في رضا الوالدين و سخط الرب في سخط الوالدين
“Allohning roziligi ota-onaning roziligidadir. Allohning gʻazabi ota-onaning gʻazabidadir”. (Termiziy, Birr 3-hadis)
Oxunjon AHMEDOV tarjimasi
«Koʻkaldosh» OʻMIBY mudarrisi






