Hikoyalarda aks etgan “qirq hadis”.
Farzandlarimiz uchun…
25-hadis
Bogʻda oʻynayotgan Hamid koʻchada ketib borayotgan oppoq soqolli keksa kishini koʻrib qoldi. Otaxon Hamidlarning chiroyli dangʻillama darvozasiga yetib borgach dam olish uchun toʻxtadi.
– Bolajonim! – dedi u Hamidni chaqirib. – Men bu mehmonxonada bir kun tunashim mumkinmi?
– Amaki, bu mehmonxona emas, – deb Hamid kulib yubordi.
– Bu mehmonxona boʻlmasa, unda nima?
– Bu bizning uyimiz.
– Haa! Yaxshi, kim qurgan bu hashamatli uyni?
– Mening bobom.
– Bobong kimga qoldirgan uni?
– Mening otamga.
– Otangdan keyin kimga qoladi?
– Menga qolsa kerak.
Otaxon Hamidga tabassum qilib:
– Bu hashamatli uyning barcha oldingi egalari kimgadir qoldirishgan ekan, demak, sizlar barchangiz unda mehmon ekansizlar-da, oʻgʻlim, – dedi va qariyalarga xos yurishda sekin odimlab ketdi.
Yangi oʻquv yili boshlandi. Odobnoma darsida muallim barcha bolalarga yozgi taʼtil kunlarida sodir boʻlgan eng esda qolarli voqeani aytib berishni vazifa qilib berdi. Hamid oppoq soqolli keksa otaxon bilan boʻlgan voqeani soʻzlab berdi. Ayrim oʻquvchilar otaxon aytgan soʻzlarning maʼnosini anglay olishmadi. Shunda muallim Paygʻambarimiz sollallohu alayhi va sallamning quyidagi hadislarini aytib, otaxonning soʻzlarini tushuntirib berdi.
“Men bu dunyoda xuddi daraxtning soyasida biroz dam olib, soʻng yana yoʻlida davom etadigan musofir singariman”. (Imom Termiziy rivoyati).
“مَا أَنَا في الدُّنْيَا إِلاَّ كَرَاكِبٍ اسْتَظَلَّ تَحْتَ شَجَرَةٍ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَكَهَا”
Oxunjon AHMEDOV tarjimasi
«Koʻkaldosh» OʻMIBY mudarrisi






