Hikoyalarda aks etgan “qirq hadis”.
Farzandlarimiz uchun…
32-hadis
Qishning sovuq kunlaridan biri edi. Saidning butun badani muzlab borar edi. Chunki uning eski, yirtilgan oyoq kiyimlaridan suv oʻtardi. U birinchi marotaba oilasining bechorahol ekanligidan afsuslandi.
“Qani edi, yaxshi koʻylak, qalin palto, issiq poyafzal sotib olishga pulimiz boʻlsa”, dedi xayolga choʻmib. Bu vaqtda u yoʻl yuzidagi katta jome’ masjidi oldiga kelib qolgan edi. Masjidda Peshin namoziga azon aytilgani bois darhol masjid tomon shoshildi. Said katta jamoat bilan namoz oʻqishni xush koʻrardi.
U tahorat olish uchun tahoratxonaga kirdi. Sumkasini kirish eshigi oldidagi oʻrindiqda qoldirib tahorat olish uchun yenglarini shimardi. Bu paytda koʻpchilik musulmonlar tahorat qilayotgan edi. Said tahorat olishga oʻtirib poyafzallarini yechdi va paypoqlari yomon boʻlib ketganini koʻrib gʻazab bilan ularni yerga tashladi.
Shunda nogahon bitta oyogʻini yuvayotgan kishiga koʻzi tushdi. Uning boshqa oyogʻi yoʻq edi. Said yaxshi poyafzali yoʻqligi uchun jahl qilganidan uyalib qoldi. Chunki ehtimol yonidagi insonning juda koʻp oyoq kiyim sotib olishga puli bordir, ammo u oyoq sotib ola olmaydi.
Said bu dunyoda pulga sotib olinmaydigan qimmatbaho neʼmatlar ham bor ekanligini tushunib yetdi. Shu kuni Peshin namozidan keyin u Alloh taologa sogʻlom oyoqlar bergani uchun shukr qilib duoga qoʻllarini ochdi. Zero, Paygʻambarimiz sollallohu alayhi va sallam bu borada qanday ham yaxshi soʻzlarni aytganlar:
و كن قنعا تكن أشكر الناس
“Qanoatli boʻl! Insonlarni eng shukr qiluvchisi boʻlasan! (Ibn Moja, Zuhd 24)
Oxunjon AHMEDOV tarjimasi
«Koʻkaldosh» OʻMIBY mudarrisi






