Мукаммал ва етук жисмоний ва маънавий, ҳиссий ҳамда ахлоқий сифатлар билан шарафланган Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам шакл-шамойил, хулқ ва руҳий жиҳатдан баркамол ва гўзал хислатлар соҳиби бўлганлар. Юксак одоб ва фазилатлар қаторида мардлик, шижоат, жасурлик ва олижаноблик каби хислатларни ўз феъл-атворларида жамлаган зот одамлар ичида энг комили ва чиройлиси, муҳтарами ва мартабаси улуғи, фазилат ва сифатлари жиҳатидан энг афзали эдилар. Эҳтимол кимдир жисмоний ёки тана билан боғлиқ сифатларни баён этишнинг нима фойдаси бор, деса, бунга жавоб аниқ. Ташқи қиёфанинг хушбичим ва бенуқсон бўлиши бошқаларни ўзига жалб этиш, бир марта кўришган кишида яна бир кўрсам, деган таассурот уйғотиш, ҳамсуҳбат бўлганда кўнгли ёришиб, илиқлик пайдо қилиш, сўзи ва ажойиб баёнига қулоқ солган ҳар қандай кишининг хотирасида ҳурмат-эҳтиром ва муҳаббат пайдо қилишдек беқиёс таъсир кучига эга.
Пайғамбар алайҳиссолату вассаломда инсоний табиат ва хилқат таъкидлаб ўтилганидан зиёда даражада бўлган десак асло муболаға бўлмайди. У зот ўзида ҳамма яхши ва гўзал сифатларни жамулжам этиши билан бетакрор инсон сифатида ардоқланади. У зотнинг қиёфалари, гўзал сиймолари, тана аъзолари кўркам ва чиройда бир-бирига мутаносиблиги билан бошқалардан ажралиб туриши хусусида кўпгина саҳиҳ ва машҳур ривоятлар ворид бўлган. Расули Акрамга туҳфа этилган хушбичим таналари баёни ҳақида Али ибн Абу Толиб, Анас ибн Молик, Абу Ҳурайра, Баро ибн Озиб, Оиша онамиз, Ибн Абу Ҳола, Абу Жуҳайфа, Жобир ибн Самура, Умму Маъбад, Ибн Аббос, Муарриз ибн Муаъайқиб, Абу Туфайл, Аддо ибн Холид, Хурайм ибн Фотик, Ҳаким ибн Ҳизом ва кўп ҳолларда бирга юриб, ҳамсуҳбат бўлишган саҳобалардан ривоятлар нақл этилган. Аллоҳ уларнинг барчаларидан рози бўлсин!
«Росулуллоҳ тиниқ рангли, кўзлари кенг ва чиройли, қорачиғи қоп-қора, кўзларининг оқида озроқ қизғишлик бор, киприклари қалин, юзлари нурли, қошлари ингичка узун бўлиб, бир оз қайрилган эди. Қиррабурун, тишлари бир-биридан ажралган дона-дона, юзлари думалоқ бўлиб, чўзиқликка мойил, пешоналари кенг, соқоллари қалин, кўкси ва қоринлари текис, кўкраклари кенг, елкалар катта, суяклари йирик, қўлларининг елкадан билаккача қисми, билаклари, сон ва болдирлари тўла бўлиб, бу эса у зотнинг бақувват эканларига далолат қиларди. Кафт ва қадамлари кенг ва узун, кўкракларидан киндикларига қараб ингичка чизиқ мисоли юнг ўсган, бўйлари ўртача бўлиб, унча баланд ҳам, паст ҳам эмас эди. Шунга қарамасдан, бўйдор одам билан ёнма-ён юриб қолсалар, ундан савлатлироқ кўринарди. Сочлари унча жингалак ҳам, текис ҳам бўлмаган. Табассум қилганларида тишлари гўё булут орасида чақнаган чақмоқ ёғдуси мисоли ялтирар эди. Агар гапирмоқчи бўлсалар, оғизларидан нур сочиларди. Бўйинлари жуда йўғон ҳам, ингичка ҳам эмас, мўътадил ва чиройли эди. Қоматлари келишган, озғин ҳам, тўла ҳам эмас эди».
Баро ибн Озиб Имом Бухорий, Имом Муслим ва бошқалар келтирган ривоятда: «Қизил либос кийган, сочлари қулоғининг юмшоғигача тушганлар ичида Росулуллоҳдан чиройлироқ бирор кишини кўрмадим», дейди. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳу айтади: «Кўрганларим ичида Росулуллоҳдан чиройлироқ кишини билмайман. Қуёш гўёки юзларида балқир, кулсалар тишлари (акси) деворларда порлар эди».
Жобир ибн Самура розияллоҳу анҳуга бир киши: «У зотнинг юзлари қиличдек ялтирармиди?», деди. Унга: «Йўқ, балки мисоли қуёш ва ой эди. Чўзиқдан келган юмалоқ эди», деб жавоб беради. Умму Маъбад у зотни сифатлаб: «Узоқдан қаралса, одамларнинг чиройлиси, яқиндан кўрилса, кўрками ва ёқимлиси эдилар», деган эди. Абу Ҳола у зотни: «Юзлари ўн тўрт кунлик ойдек нур таратар эди», деб таърифлайди. Али розияллоҳу анҳунинг у зот тўғрисида айтган сўзларини хулоса ўрнида келтирамиз: «Тўсатдан кўрган одамни ҳайбатлари босар, олдиндан таниб, бирга юрганлар у зотни яхши кўришар эди. Олдин ҳам, кейин ҳам у зотга ўхшаш бирор кимни кўрмадим».





